Miasteczko Bielawa powstało z potężnej wsi, której początki istnienia zanotowano już w pierwszej połowie trzynastego wieku. Osiedlali się tu głównie koloniści z obszarów Niemiec. Należy tu wspomnieć o szczególnym charakterze zabudowy. Jest to zabudowa łańcuchowa, typ wsi tak zwanej leśno-łanowej. Powstawały one w średniowieczu, zakładane na prawie niemieckim, w obszarach zalesionych wzgórz. Taka forma zabudowy także w okresie kolonizacji Śląska, Południowej Małopolski oraz Rusi Halickiej. Domy stawiane były wzdłuż przebiegającej doliną drogi , po obu jej stronach. Od zabudowań, wzniesionych na wykarczowanym terenie, tak zwanym łanie, który odchodził od głównej drogi w stronę nalężącego do tego samego gospodarza lasu, aż do działu wód. Tam kończyła się granica wsi. Forma takiej zabudowy znana była w Polsce od piętnastego wieku. Wykorzystywano również tę formą zabudowy w kolonizacji józefińskiej na przełomie siedemnastego i osiemnastego wieku. W gwarze nazywano tego typu wsie majdanami, hubami lub kątami. Na Dolnym Śląsku znajduje się wiele wsi i miasteczek zbudowanych na wzór wsi łańcuchowych, zwanych też łańcuchówkami.