Pierwsze wzmianki o Bielawie pochodzą z 1288 roku, kiedy założono kolonię dla niemieckich osadników pochodzących z różnych rejonów. Byli to rolnicy ze Szwabii Frankonii i Turyngii. Bielawa była wielką wsią . Jednak największy rozkwit zanotowano w XIX wieku , kiedy w 1805 roku miejscowy tkacz zaczął budowę pierwszej manufaktury. Wkrótce zakład ten stał się największym koncernem włókienniczym na Dolnym Śląsku. Rozwój wsi i istniejącego tu przemysłu przerwały wojny Napoleońskie. Kwaterowały tu wojska Napoleona. W 1812 roku wieś ucierpiała na skutek pożaru. Po wojnach wieś zaczęła się rozwijać nadal i nabierała charakteru miejskiego. W 1840 roku był to już potężny ośrodek włókienniczy. We wsi działało dwieście osiemdziesiąt jeden zakładów tkackich, kilkanaście hurtowni, browar, jedenaście młynów wodnych, gorzelnia, tartaki, trzy wiatraki, dwie cegielnie, cukrownia, kamieniołom pozyskujący wapienie. Zaczęto wznosić murowane budowle, kościoły, szkoły, poczta. Wzniesiono też kilka pałaców. W tysiąc osiemset czterdziestym pierwszym roku wzniesiono w Bielawie młyn parowy. Prawa miejskie otrzymała Bielawa w 1924 roku. Do dziś można podziwiać wiele zabytków, które wpisane są w dziedzictwo kulturowe.